یکی از بزرگترین مشکلاتی که کاربران با آن روبرو هستند مشکل فراموش کردن پسورد BIOS کامپیوتر است. چرا که با این کار دیگر امکان ورود به کامپیوتر را نخواهند داشت. معمولأ برای رفع این مشکل درآوردن باتری ساعت از روی مادربورد پیشنهاد میشود. اما این کار همیشه و هرجا قابل انجام نیست. چرا که ممکن است سیستم شخصی شما نباشد یا حتی دستگاه یک لپتاپ باشد. اما با استفاده از این ترفند شما به سادگی و تنها با تایپ یک دستور ساده پسورد ذخیره شده روی BIOS را کلأ محو میکنید! یقینأ چنین راهی را در هیچ جای دیگر نخواهید یافت! لازم به ذکر است این ترفند بر روی تمامی BIOS ها قابل انجام است و تفاوتی در نوع آن نمیکند.

 

برای این کار:
شما ابتدا نیاز به یک سی دی Bootable دارید. این نوع سی دی در هر مکانی یافت میشود. سی دی نصب ویندوز شما هم احتمال بسیار زیاد Bootable است.
همچنین میتوانید خودتان یک فلاپی بوتیبل بسازید. آموزش این کار قبلأ در ترفندستان مطرح شده است.
مهم این است که شما به نوعی وارد خط فرمان شوید.
همچنین اگر DOS دارید میتوانید از آن استفاده کنید.
پس از ورود به خط فرمان با استفاده از هر یک از طرق بالا کافی است دستورات زیر را با دقت وارد نمایید:

DEBUG

O 70 71-

O 71 72-

O 72 73-

Q-

دقت کنید بعد از وارد کردن هر خط دکمه Enter را بزنید ، سپس خط بعدی را وارد کرده و مجدد Enter بزنید تا به خط پایان برسید.
اکنون پس از وارد کردن آخرین خط کار تمام است و شما میتوانید مطمئن باشید پسورد BIOS شما پاک شده است.
حال سیستم را Reset کنید و مشاهده کنید که دیگر پس از ورود به سیستم از شما پسوردی خواسته نمیشود.

غلب كاربران كامپيوتر، به طور معمول از رمزهاي عبور ساده و آسان استفاده مي كنند. و آن را در اکثر سرویسهای خود بکار میگیرند . اما دقت داشته باشيد كه اين سهل انگاري در انتخاب رمز عبور، عواقب خطرناكي به دنبال خواهد داشت. و امکان دارد با اینکار نوشته ها ، مطالب و فایلهای خود را از دست بدهید .


1- به هيچ وجه از اسامي استفاده نكنيد فرقي نمي كند كه اسم فاميلتان باشد، يا باشگاه فوتبال مورد علاقه تان. بسياري از برنامه هاي هكر، رمزهاي عبور را با كمك فرهنگ لغت هك مي كنند. فقط چند ساعت طول خواهد كشيد كه با كمك لغات يك فرهنگ لغت، دستيابي به رمز عبور امكان پذير شود.
2- براي رمز عبور خود حداقل از 8 حرف استفاده كنيد:
براي رمز عبوري كه از 4 حرف تشكيل شده است، حدود 45000 حالت وجود دارد. اما براي رمز عبوري كه از 8 حرف و علامتهاي ويژه تشكيل شده است، يك ميليارد حالت مختلف وجود دارد!
3- براي رمز عبور، از حروفي كه در كنار هم قرار گرفته اند استفاده نكنيد!
رمزهاي عبوري مانند “qwert” يا “asdf” ، كار هكرها را براي دستيابي به رمز عبور بسيار آسان مي كند، اين مطلب در تركيب اعداد نيز به همين صورت است؛ مثل " 12345678 ". در كنار هم قرار گرفتن حروف و يا اعداد، دستيابي هكرها به رمز عبور شما را بسيار راحت مي كند!
4- براي رمز عبور خود، تركيبي از حروف بزرگ و كوچك يا اعداد و علامتهاي ويژه را انتخاب كنيد.
استفاده از علامتهاي ويژه به تنهايي كافي نيست. 5 درصد همه كاربرها بر اين امر اتفاق نظر دارند كه رمز عبوري مثل Martin! را به كار برند!
5- رمز عبور خود را تا حد امكان جايي ننويسيد
حتي اگر كاغذي كه رمز عبور خود را بر روي آن نوشته ايد، در جاي امني مانند كيف تان باشد، از اين كار اجتناب كنيد. عنوان كاغذي كه رمز عبور خود را بر روي آن نوشته ايد، به هيچ عنوان زير صفحه كليد يا به مانيتور خود نچسبانيد!
6- رمز عبور خود را همواره تغيير دهيد.
هر قدر، مدت زمان استفاده از رمز عبورتان بيشتر باشد، خطر لو رفتن و  هك شدن شما بيشتر خواهد بود. اهل فن توصیه می کنند که هر ماه یکبار رمز عبور خود را تغییر دهید . 
7- رمز عبور خود را در كامپيوتر ذخيره نكنيد!
كامپيوتر قادر است رمز عبور شما را ذخيره كند تا شما مجبور نباشيد هر بار آن را وارد كنيد. با اين حال، كسي كه براي هر بار ورود، احتياج به وارد كردن رمز عبور نداشته باشد، خيلي سريع آن را فراموش مي كند: دقت داشته باشيد كه براي تغيير رمز عبور ، بايد حتماً رمز عبور قبلي را وارد كنيد!
8- رمز عبور خود را به شخص ديگري ندهيد!
اگر از شما تلفني يا با ايميل، رمز عبورتان را خواستند، آن را بازگو نكنيد! هكرها معمولاً خود را به عنوان همكاران شركتهاي بزرگ معرفي مي كنند. اين اشخاص كه خود را سرويس كار كامپيوتر معرفي مي كنند، معمولاً توسط تماس تلفني يا ايميل رمز عبور شما را براي حل مشكل كامپيوترتان طلب مي كنند. ولي هيچ شركت معتبر و صاحب نامي از شما رمز عبورتان را نمي خواهد.

امروزه بيشتر افراد از هاردهاي با ظرفيت بالا استفاده ميكنند. اگر شما يك هارد درايو IDE داريد ميتوانيد كاري كنيد كه بهترين كارايي را از آن داشته باشيد. همان طور كه ميدانيد اين هاردها ازدسترسي DMA پشتيباني ميكنند. DMA به هارد اين امكان را ميدهد كه در هنگام كار با برنامه هاي مختلف فشار كمتري به حافظه سيستم وارد آيد و قسمتي از هارد به كمك حافظه ميايد. با اين كار سرعت كار و كارايي هارد بسيار بالا ميرود همچنين فشار وارد بر CPU را نيز كاهش ميدهد.
براي فعال كردن اين قسمت ابتدا وارد Device Manager شده و در ليست گزينه IDE ATA/ATAPI Controllers را انتخاب كنيد. سپس در زير شاخه آن گزينه Primary IDE Channel را انتخاب كنيد و روي آن دابل كليك كنيد.
حال وارد قسمت Advanced Settings شده و در قسمت زير آن تنظيمات Device 0 و Device 1 را مشاهده كنيد. اگر جلوي Transfer Mode عبارت PIO Only نوشته شده بود از طريق ليست كشويي آن را به DMA if available تغيير دهيد و روي OK كليك كنيد.
حال همين مراحل را براي Secondary IDE Channel نيز تكرار كنيد. سپس در صورت نياز سيستم خود را Restart كنيد.
خيلي ها فكر ميكنند كه با انجام همين مراحل كار تمام ميشود. اما در اينجا يك نكته ظريف ديگر نيز وجود دارد كه بايد رعايت شود. در كانالهاي IDE قسمتي وجود دارد كه UDMA/66 ناميده ميشود. اين گزينه در حالت معمول غير فعال است. با فعال كردن اين قسمت ميتوان كارايي DMA را بسيار بيشتر كرد. براي فعال كردن اين قسمت مراحل زير را دنبال كنيد :
ابتدا از طريق Run وارد Regedit شده و كليد زير را بيابيد :

HKEY_LOCAL_MACHINE\System\CurrentControlSet\Control\Class\{4D36E96A-E325-11CE-BFC1-08002BE10318}

سپس در صفحه سمت چپ به دنبال كليد EnableUDMA66 بگرديد و سپس به آن مقدار 1 را اختصاص دهيد. اگر وجود نداشت يك كليد از نوع DWORD به همان نام بسازيد و به آن مقدار 1 را براي فعال سازي اختصاص دهيد( براي غير فعال كردن ميتوانيد از مقدار 0 استفاده كنيد ) . فعال بودن اين قسمت كارايي هارد را بسيار افزايش ميدهد بنابراين توصيه ميكنم حتما اين كار را انجام دهيد.

همانطور که ميدانيد يکي از اصلي ترين عمليات کامپيوتر در هنگام روشن شدن عمليات POST يا Power On Self Test ميباشد. که تمامي نرم افزارها و قطعات سخت افزاري لازم براي بوت سيستم را تست کرده و آماده به کار ميکند و در واقع کامپيوتر شما بعد از فشردن کليد Pwoer توسط شما، در ابتدا تمامي فرمانها را از بايوس کامپيوتر دريافت مي کند. از اينرو بايوس وظيفه دارد که مشکلات سخت افزاري را به شما گوشزد کند. همه بايوس ها در هنگام درست بوت شدن سيستم يک بوق کوتاه در شروع کارد ميزنند که اين بوق به معني درست و کامل کار کردن تمامي نرمافزارها و سخت افزارهاي اصلي سيستم است، اما گاهي نيز اتفاق مي افتد که يک يا چندي از برنامه ها يا قطعات معيوب شده يا به عللي از انجام وظيفه باز مي مانند، اينجاست که بايوس با تنها راه ارتباطي مستقيم با کاربر ( بوق ) شما را آگاه مي سازد. اما تا وقتي که از مفهوم بوقهاي بايوس اطلاع نداشته باشيد تشخيص اينکه کدام يک از قطعات وظيفه خود را به خوبي انجام نميدهد، تقريبا غير ممکن است. ورفع اشکال را با سختي و مشقت بسيار همراه ميکند. در ادامه بوقهاي اصلي دو شرکت بزرگ توليد کننده تراشه بايوس (AWARD و AMIBIOS) را شرح داده ايم. كدهاي بوقي بايوس AWARD : بايوس آوارد عمدتا به پيامهاي خطا براي آگاه کردن کاربران از وجود مسئله اتکا دارد، اما چند کد بوقي مشهور وجود دارد که اين تراشه بايوس توليد ميکند: تعداد بوقها در عمليات Post مفهوم بوق نا محدود (تکرار شوند) خطاي حافظه سيستم يک بوق بلند پس از دو بوق کوتاه خطاي کارت گرافيک يک بوق باند پس از سه بوق کوتاه خطاي گرافيک يا حفظه گرافيک بوقهاي با ارتفاع بالاي نا محدود (تکرار شونده) خطاي داغ شدن پردازنده بوقهاي با ارتفاع بالا ،با ارتفاع پايين ( تکرار شونده) خطاي پرازنده کدهاي بوقي بايوس AMIBIOS : بايوس AMIBIOS محصول شرکت American Megatrends يکي از بايوسهاي متداول است و آخرين نگارش تعدادي کد بوقي دارد که اشکالات زمان بوت شدن را به کاربران مي گويد: تعدا بو قها در زمان راه اندازي (پيش از POST) مفهوم بوقها 1 ديسکت را در ديسکران A: قرار دهيد 2 فايل AMIBOOT.ROM بر روي ديسکت بوت شدني نيست 3 خطاي حافظه سيستمي 4 عمليات روز آمد سازي بايوس موفقيت آميز بوده است 5 خطاي خواندن ديسک 6 خرابي فرمان صفحه کليد 7 حافظه فلش بايوس تشخيص داده نشده است 8 خرابي کنترل کننده ديسکت ران 9 خطاي مجموع بررسي (checksum) بايوس 10 خطاي پاک کردن حافظه فلش 11 خطاي برنامه سازي حافظه فلش 12 اندازه فايل AMIBOOT.ROM درست نيست ( يا حضور ويروس) 13 نا همساني تصوير BIOS ( فايل ROM دقيقا همان نسخه درون بايوس نيست) تعداد بوقها در زمان POST 1 خطاي Timer احياي حافظه سيستم 2 خطاي پريتي حافظه سيستم 3 خطاي آزمايش خواندن / نوشتن حافظه سيستم 4 زمان دار تخته مدار مادر کار نميکند 5 خطاي پردازنده 6 کامپيوتر نمي تواند به حافظه حالت حفاظت شده برود 7 خطاي استثنای عمومي (مربوط به پردازنده) 8 خطاي حافظه نمايش ( مربوط به کارت ويدئويي) 9 خطاي مجموع بررسي AMIBIOS ROM 10 خطاي خواندن / نوشتن رجيستر CMOS 11 اشکال آزمايش حافظه نهانگاهي (cache) نکته : اگر موقع عمليات POST يک ، دو يا سه بوق بشنويد، تعويض کارتهاي RAM را در نظر بگيريد يا دست کم آنها را بررسي کنيد تا اطمينان يابيد که درست نصب شده اند. اگر در عمليات POST هشت بوق بشنويد اطمينان يابيد که کارت ويدئويي درست نصب شده است، ممکن است لازم باشد که آن را عوض کنيد. اگر موقع عمليات POST تعداد بوقها با آنچه گفته شد متفاوت بود ( چهار تا هفت يا 9 تا يازده بوق)، ممکن است يک مطئله جدي در تخته مدار مادر يا قطعات ديگر وجود داشته باشد، کامپيوتر را به يک تعميگاه تخصصي ببريد.

شبكه‌ چيست‌؟
شبكه‌ مجموعه‌اي‌ از سرويس‌ دهنده‌ها و سرويس‌ گيرنده‌هاي‌ متعددي‌ مي‌باشد كه‌به‌ يكديگر متصل‌ هستند.
در اين‌ بين‌ سرويس‌ دهنده‌ها (server) نقش‌ سرويس‌ دهنده‌ و خدمات‌ دهي‌ وسرويس‌ گيرنده‌ها (Client) نقش‌ سرويس‌ گيرنده‌ يا همان‌ مشتري‌ را بازي‌ مي‌كنند.

انواع‌ شبكه‌: شبكه‌ها را مي‌توان‌ به‌ دو دسته‌ي‌ «شبكه‌هاي‌ محلي‌» LAN و شبكه‌هاي‌ بزرگ‌تر از آن‌(WAN) تقسيم‌ كرد.

شبكه‌هاي‌ محلي‌: Local Area Network اين‌ نوع‌ شبكه‌ها به‌ شبكه‌هاي(‌ (LAN) معروف‌ هستند. شبكه هاي محلي معمولا ميزبان 2 تا 20كامپيوتر و در غالب Work Group ميباشند. سرعت اين نوع شبكه بسيار زياد است (معمولا 100MB Per Sec) و مي توان حجم داده هاي بالا را در مدت بسيار كم انتقال داد.

شبكه‌هاي‌ گسترده‌: Wide Area Network اين نوع شبكه ها به شبكه هاي WAN معروف هستند.
 
 
اين شبكه ها بزرگتر از شبكه هاي LAN و اغلب براي امور عمومي از آن استفاده مي شود. ازجمله اين شبكه ها ميتوان شبكه هاي VAN و يا شبكه هاي بزرگتر مانند Internet و.. را نام برد. سرعت انتقال داده ها در اين نوع شبكه ها نسبت به LAN (در ايران) بسيار ناچيز ميباشد. اين سرعت به خاطر استفاده از خطوط 56K است. البته مي توان با استفاده از خطوط DSL يا ISDN و يا بي سيم Wire Less سرعت اين ارتباط را به اندازه 128K ,256 k , 512 kيا بالاتر افزايش داد. Internet Protocol: IP IP يك‌ عدد 32 بيتي‌ (bit) است‌ كه‌ پس‌ از اتصال‌ به‌ شبكه‌(... , Internet , LAN) به‌ ما متعلق‌ مي‌گيرد.
شكل كلي IP را مي توان به صورت http://www.xxx.yyy.zzz در نظر گرفت كه با هر بار اتصال به اينترنت به صورت Dial Up اين عدد تغيير مي كند.
به عنوان مثال در حال حاضر IP ما 213.155.55.104 است اما در اتصال بعدي ممكن است اين عدد به 213.155.55.20 تغيير كند.

IP چه كاربردي دارد؟
IP به عنوان يك شناسنامه در شبكه است و كاربردهاي بسياري دارد .براي توصيف كامل IP نياز به شرح TCP/IP است كه بعدا به آن اشاره خواهيم كرد. همان طور كه در جامعه شناسنامه وسيله اي براي احراز هويت ماست و بدون آن جزو آن جامعه محسوب نمي شويم ، IP نيز وسيله اي براي شناسايي ما در شبكه است و امكان اتصال به شبكه بدون آن وجود ندارد. به طور مثال هنگامي كه در شبكه مشغول چت (Chat) هستيم ، كامپيوتر شما داراي يك IP مي باشد. و جملاتي را كه شما تايپ مي كنيد به وسيله مسير يابها (Router ) مسير يابي (Routing) شده و به كامپيوتر شخص مقابل ميرسند و متني را هم كه شخص مقابل تايپ ميكند روي IP شما فرستاده مي شود.
خط فرمان در ويندوز چيست؟ خط فرمان يا همان ''Command Prompt'' در ويندوز نوعي شبيه ساز سيستم عامل Dos در ويندوز است كه فايلهاي اجرايي ''exe,com'' در آن اجرا مي شود. خط فرمان ويندوز دستورات بسيار زياد و كاربردي دارد كه به مرور زمان انها را خواهيم آموخت.

دسترسي به خط فرمان در ويندوز: دسترسي به خط فرمان به دو روش ميسر است. روش اول : روي Start Menu كليك كرده و گزينه Run را انتخاب مي كنيم . سپس در پنجره ظاهر شده اگر ويندوز شما 98/ME باشد عبارت ''Command'' و اگر 2000/2003/XP باشد عبارت ''CMD'' را تايپ مي كنيم هم اكنون محيط Command Prompt در جلوي شما قرار دارد! روش دوم : با طي كردن مسير Start> Programs>Accessories و كليك كردن برروي Command Prompt اين محيط براي شما باز ميشود. ادامه مبحث IP : چگونه IPخود را بدست آوريم :
براي بدست آوردن IP خود در سيستم عامل ويندوز كافي است همان طور كه در بالا توضيح داده شد به محيط Command Prompt رفته و عبارت '' IPCONFIG '' را تايپ كنيم.
به طور مثال پس از اجراي دستور به نتايج زير مي رسيد :
Windows IP Configuration 0 Ethernet adapter :
IP Address. . . . . . . . . : 213.155.55.232
Subnet Mask . . . . . . . . : 255.255.255.0
Default Gateway . . . . . . : 213.155.55.232

فعلا تنها به سطر IP Address كه با رنگ قرمز مشخص شده است توجه كنيد (Default Gateway و Subnet Mask) بعدا برسي خواهد شد. ملاحظه ميكنيد كه IP ما213.155.55.232 است. آدرسهاي IP به چند دسته تقسيم مي شوند؟
آدرسهاي IP به پنج كلاس A,B,C,D,E تقسيم مي شوند. از بين اين كلاسها تنها كلاسهاي A,B,C كاربرد دارند كه به شرح آنها مي پردازيم .

كلاس A : تمام IP هايي كه www آنها (در درس قبل شكل كلي IP را به صورت http://www.xxx.yyy.zzz معرفي كرديم) بين 1 تا 126 است ، جزو كلاس A محسوب مي شوند. به عنوان مثال : 112.10.57.13 يك IP كلاس A است. اين كلاس ويژه پايگاهاي بزرگ اينترنتي است.

كلاس B : تمام IP هايي كه WWW آنها بين 128 تا 191 مي باشد را شامل مي شود. مانند IP ي 172.155.55.73 كه جزو كلاس B است.

كلاس C : اين كلاس تمام IP هايي كه WWW آنها بين 192 تا 223 است را شامل مي شود: مانند 213.133.52.138 كه جزو كلاس C محصوب مي شود. تحليل IP : همان طور كه گفته شد IP يك عدد 32 بيتي است. هم اكنون اين گفته را كاملتر شرح داده و مطلب را بازتر مي كنيم/ درك اين قسمت از مطلب نيازمند دانستن مفاهيم Bit و Byte است .

اين در حقيقت واحدهاي اندازه گيري حافظه كامپيوتر هستند كه در پايين آنها را شرح مي دهيم :
BIT :به كوچكترين واحد اندازه گيري حافظه كامپيوتري مي گويند. Byte : به مجموع 8 بيت ، يك بايت مي گويند. بنابر اين نتيجه مي گيريم 32 بيت همان 4 بايت در مبناي اعشاري (مبناي 10 ) است و براي اين كه كامپيوتر اعداد را در مبناي 2 در نظر مي گيرد آن را به صورت Binary (مبناي 2 ) مي نويسيم. براي اينكه اين مفاهيم را بهتر متوجه شويد آنها را در جدول برسي مي كنيم.
IP از چند قسمت تشكيل شده است؟
IP از دو قسمت Net ID و Host ID تشكيل شده است و مقادير بيت ها در اين دو قسمت در كلاسهاي مختلف IP متفاوت است. Net ID در واقع شناسه شبكه و Host ID شناسه ميزبان در IP است.

بررسي Net ID در كلاساهي مختلف: Net ID در كلاس A به صورت http://www.0.0.0 يعني تنها www را شامل مي شود.
در كلاس B به صورت : http://www.xxx.0.0 است يعني http://www.xxx در واقع Net Id مي باشد. و در كلاس C به صورت : http://www.xxx.yyy.0 است يعني NetID .. اين روديگه بايد فهميده باشيد چيه

كلاس A : در كلاس A : Net ID هشت بيت است و Host ID آن 24 بيت كه مجموعا 32 بيت مي شود. اين كلاس مي تواند 16.777.14 ميزبان (Host) داشته باشد يعني 16.777.14 IP كه زير مجموعه آن قرار مي گيرند. به عنوان مثال http://www.44.4.13 كه 44.4.13 يكي از ميزبان ها (Host) مي باشد.

كلاس B : در كلاس B : NetID از هشت بيت به شانزده بيت افزايش مي يابد و فضا را براي host ID كمتر مي كند، به همين دليل IP هاي زير مجموعه آن به 56.534 كاهش مي يابد. به عنوان مثال IP : http://www.xxx.55.137 كه 55.137 يكي از ميزبانهاست .

كلاس C : NetID باز هم بزرگتر شده و از 16 بيت در كلاس B به بيست و چهار افزايش مي يابد و Host ID به كوچكترين مقدار خود يعني هشت بيت مي رسد. اين كلاس تنها 242 IP را پشتيباني مي كند. به عنوان مثال http://www.xxx.yyy.93 كه در آن 93 يكي از ميزبانهاست.

نكات مهم درس :
1- سعي كنيد بيشتر در محيط Command Prompt كار كنيد تا به آن عادت كرده و دست خود را در اجراي دستورات سريع تر كنيد. سرعت در اجراي دستورات هنگام Hack كردن بخصوص Client بسيار مهم است.
2- با كمي دقت حتما متوجه مي شويد كه IP اي كه www آن 127 باشد در هيچ يك از كلاسهاي مطرح شده وجود ندارد. در حقيقت IP ي 127.0.0.1 از قبل براي كامپيوتر خودمان رزرو شده و به آن Local Host مي گويند.
3- هنگامي كه به صورت Dial Up به اينترنت متصل مي شويد معمولا IP كلاس C به شما تعلق مي گيرد. 4- توصيه و پيشنهاد براي استفاده از Command Line ويندوز 2000 يا XP است.

 اگر در محيط کار يا منزل خود با بيش از يک کامپيوتر سروکار داريد احتمالا به فکر افتاده ايد که آنها را به يکديگر متصل کرده و يک شبکه کوچک کامپيوتري راه بيا ندازيد .
با اتصال کامپيوتر ها به يکديگرميتوانيد چاپگرتان را بين همه انها به اشتراک بگذاريد از طريق يکي از کامپيوتر ها که به اينترنت وصل است بقيه را نيز به اينترنت متصل کنيد از هر يک از کامپيوتر ها به فايل هاي خود از جمله عکس ها اهنگ ها و اسنادتان دسترسي پيدا کنيد به بازي هايي بپردازيد که نه چند بازيکن با چند کامپيوتر نياز دارند
وبلاخره اين که که خروجي وسايلي چون DVD PLAYER يا وب کم را به ساير کامپيوتر ها ارسال کنيد .
در اين مقاله صمن معرفي روش هاي مختلف اتصال کامپيوتر ها به يکديگر انخام تنضيمات دستي را براي بهره بردن از حد اقل مزاياي يک شبکه کامپيو تري به شما نشان مي دهيم .


ذکر اين نکته هم لازم است که قسمت اصلي اين مقاله به نصب نرم افزار اختصاص دارد اما در انتهاي مطلب در خصوص ساختار شبکه و مسائل فيزيکي ان هم توضيهاتي داده ایم .

 

روشهاي اتصال:
براي اثصال کامپيوتر هايي که در فاصله اي نه چندان دور از يکديگر قرار دارند راههاي مختلفي وجود دارد که عبارتند از :
سيم کشي ديتا به صورت تو کار در حين ساخت ساختمان که امروز بسيار متداول است .
ذر اين روش همان گونه که براي برق ساختمان از قبل نقشه مي کشند و مثلا جاي کليد ها و پريز ها را مشخص مي کنند براي شبکه کامپيوتري هم نقشه کشي و سيم کشي مي کنند .
قرار دادن سيم ها در کف اتاق و اتصال کامپيوتر هايي که در يک اتاق قرار دارند .
استفاده از فناوري بي سيم
ساتفاده از سيم کشي برق داخل ساختمان
استفاده از سيم کشي تلفن داخل ساختمان

هر يک روش ها مزايا و معايب خاص خود را دارند اما براي به اشتراک گذاشتن چاپگر فايل ها و اينتر نت بايد کامپيوتر ها را به نحو صحيح و مناسبي تنظيم و آماده کنيد و فرق نمي کند که کدام روش را انتخاب کرده باشيد
به همين دليل کار را از همين نقطه شروع مي کنيم از آنجا که ويندوز هاي اکس پي و 98 پر استفاده ترين ويندوز ها در منازل و دفاتر کوچک هستند نحوه اشتراک گذاري منابع در اين دو ويندوز را مورد بحث قرار مي دهيم هر چند مورد ساير ويندوز ها مفاهيم تغيير نمي کند
گام هاي اوليه :
براي راه اندازي شبکه در منزل خود اين سه کار را بايد انجام دهيم :
1انتخاب فناوري مناسب شبکه که مورد نظر ما در اين مقاله اترنت استاندارد است
2خريد و نصب سخت افزار مناسب اين کار، که اصلي ترين آنها کارت شبکه براي هر يک از اين کامپيوتر ها و يک هاب – سوييچ است
3تنظيم و آماده سازي سيستم ها به نحوي که بتوانند همديگر را ببينند و با يکديگر صحبت کنند

از اين سه مرخله قدم سوم از همه مهم تر است .
ويندوز اکس پي قسمتي به نام NETWORK SETUP WIZARD دارد که تنظيمات شبکه را براي شما انجام مي دهد .
به غير از اين متخصصان هستند که در ازاي دريافت دستمزد ، شبکه شما را در محل راه مي اندازند .
نام گذاري کامپيوتر ها به اشتراک گذاشتن چاپگر ها فايل ها و اتصالات اينترنتي ،اساسي ترين کارهايي هستند که اين افراد براي شما انجام مي دهند .
اما اگر با مشکلي مواجه بشويد يا تنظيمات کامپيوتر تان بهم بخورد ، بايد بتوانيد خودتان شبکه را تنظيم کنيد .
کلا بد نيست مفاهيم و اصول راه اندازي يک شبکه کامپيوتري را بدانيد تا به هنگام ضرورت خودتان بتوانيد دست به کار شويد .
به طور کلي کار هايي که بايد انجام دهيد تا يک شبکه (( مرده)) را ((زنده)) کنيد و به بهره برداري از ان بپر دازيد ، از اين قرار است :
نام گذاري کامپيوتر
دادن آدرس IP
به اشتراک گذاشتن فايل ها
به اشتراک گذاشتن چاپگر
انجام تنظيمات امنيتي
به اشتراک گذاشتن اتصال اينترنت

نام گذاري کامپيوتر:
بعد از نصب سخت افزار هاي مورد نياز براي راه اندازي شبکه ، نياز به نوبت به نصب نرم افزار هاي آن مي رسد.
در اولين قدم بايد براي تکتک کامپيوتر هاي موجود در شبکه خود اسمي منحصر به فرد و غير تکراري انتخاب کنيد .
علاوه بر اسم کامپيوتر اسم گروه کاري يا WORK GROUP هم مهم است . تمام کامپيوتر هاي يک شبکه بايد عضو يک گروه کاري باشند .

ويندوز اکس پي :
براي نام گذاري کامپيوتر در ويندوز اکس پي اين مراحل را دنبال کنيد :
1-پنجره control panel را باز کنيد
2-اگر حالت نمايش آيکون ها به صورت کلاسيک نيست روي لينک classic new کليک کنيد .در اين حالت بر نامه system را اجرا کنيد .
3-در کادر محاوره ظاهر شده صفحه computer name را انتخاب کنيد
4-همان طور که ملا حظه مي کنيد کامپيوتر يک اسم کامل دارد و يک گروه کاري . روي دکمه chang کليک کنيد تا کادر محاوره بعدي ظاهر شود .
5-در کادر اول اسمي را تايپ کنيد که مي خواهيد به کامپيوتر تان اختصاص دهيد . اين اسم هر چيزي مي تواند باشد ، فقط نبايد تکراري باشد . مثلا اسم کامپيونر اول را pc 1 بگذاريد .
6-در کادر دوم اسمي را که مي خواهيد به گروه کاري خود اختصاص دهيد وارد کنيد .مثلا My office يا My Home يا هر چيز ديگر . حتي خود Work Group هم بد نيست .
7- در پايان OK و دوباره OK را بزنيد . اگر ويندوز خواست ري استارت کند قبول کنيد .
ويندوز 98
براي نام گذاري کامپيوتر در ويندوز 98 اين مراحل را دنبال کنيد:
1-با کليک راست روي آيکون Network Neighborhood روي دسکتاپ گزينه ، properties را انتخاب کنيد .
2-در کادر محاوره ظاهر شده ، به صفحه identification برويد .
3-در کادر اول ، اسم کامپيوتر و در کادر دوم اسم گروه کاري مورد نظر را بنويسيد . بعد از تنظيم نام براي تک تک کامپيوتر ها و گذاشتن يک اسم براي کروه کاري تمام آنها ، کامپيوتر ها را داراي هويت کرده و در يک گروه جاي داده ايد . حالا نوبت به دادن آدرس IP ميرسد .

آدرس IP
آدرس IP نشاني هر کامپيوتر در شبکه است . کامپيوتر از طريق اين نشاني است که يکديگر را در شبکه پيدا مي کنند .
در هر شبکه آدرس IP هر کامپيوتر بايد منحصر به فرد و غير تکراري باشد .
در باره IP و آدرس دهي از اين طريق ، زياذ ميتوان صحبت کرد ، اما از آنجا که در اين مقاله قصد پرداختن به تئوري را نداريم بلا فاصله دست به کار مي شويم . فقط ذکر اين نکته را زروري ميدانيم که آدرس IP در واقع يک شماره چهار قسمتي است . هر قسمت عددي از 0 تا 255 است که با علامت نقطه از قسمت بعدي جدا مي شود .
مثلا 192.168.0.1 يک آدرس IP است . مفهوم ديگر Subnet Mask است ، که توضيح آن هم از حوصله اين مقاله خارج است . فقط اين را قبول کنيد که در يک شبکه کوچک ، subnet mask را به صورت 255.255.255.0 تايين مي کنيم .
در يک شبکه کوچک ، براي تمام کامپيوتر ها سه قسمت اول آدرس IP را يکسان مي گيريم و فقط قسمت چهارم را براي هر کامپيوتر عدد متفاوتي را در نظر مي گيريم .
مثلا در کامپيوتر اول آدرس 192.168.0.1 و براي کامپيوتر دوم آدرس 192.168.0.2 را مي نويسيم و به همين ترتيب ذر بقيه کامپيوتر ها قسمت چهارم آدرس IP را عدد متفاوتي را مي دهيم .

مثلا اگر از محل کارتون بخواهيد به کامپيوتر منزلتون وصل بشيد

از اين راه ميتونيد استفاده کنيد. شما بايد کامپيوتر منزلتون رو بصورت ميزبان،قرار بديد که براي اينکار بايد به قسمت Network Connections بريد و Create New Connection رو انتخاب کنيد. در صفحه بازشده Advanced Connection رو انتخاب کنيد و به صفحه بعد بريد.حالا در اين صفحه Accept incoming Connection رو انتخاب کنيد و به صفحه بعد بريد.دقت کنيد.در اين صفحه فقط مودم رو تيک بزنيد و به صفحه بعد بريد در اين جا هم Do not Allow رو انتخاب كنيد و به صفحه بعد بريد،در اين صفحه ميتونيد به يک يا چند يوزر اجازه دسترسي به کامپيوترتون رو بديد،در صفحه بعد روي TCP/IP دو بار کليک کنيد و Specify TCP/IP رو فعال کنيد و در قسمت From تايپ کنيد 192.168.1.2 و در To تايپ کنيد 192.168.1.3 و OK را بزنيد حالا Next و بعدش Finish رو کليک کنيد حالا کامپيوتر شما به يک ميزبان تبديل شده اما براي وصل شدن به کامپيوتر منزلتون،بايد در کامپيوتر محل کارتون،يکي از همين connection ها که براي وصل شدن به اينترنت استفاده ميکنيد،درست کنيد و در محل شماره تلفن ، شماره تلفن منزلتون رو بديد و در قسمت يوزر و پسورد همون يوزر و پسوردي رو که در مرحله هاي قبل انتخاب کرديد، قرار بديد و dial رو کليک کنيد. بعد از وصل شدن ميتونيد از برنامه Remote Desktop که در ويندوز موجود هست استفاده کنيد. و در قسمت IP اون ، IP کامپيوتر منزلتون رو وارد کنيد.

 

اگر عمل چاپ را با Outlookبه انجام برسانيدآنچه به دست مي‌آوريد فهرستي از آدرس‌هاي الكترونيكي شما است كه فقط به درد قرار گرفتن درون پوشه مي‌خورد. اما با Word مي‌توانيد جزئيات آدرس‌هاي خود را به صورت برچسب چاپ كنيد و بدينوسيله مطمئن شويد كه هيچ تماسي را از نظر دور نداشته‌ايد. اگر آدرس نامه را درون متن نامه تايپ كرده‌ايد , آن را انتخاب و از منوي Tools گزينه Envelopes and labels برگزينيد. با اين كار Word به صورت خودكار آدرس مذكور را در فيلد Address ركوئستر Envelops & Labels وارد خواهد كرد. اما اگر آدرس را قبلا در نامه خود تايپ نكرده‌ايد , به سادگي مي‌توانيد , آن را به‌صورت دستي در ركوئستر مذكور تايپ و يا با كليك بر روي آيكون AddressBook اين ركوئستر , آدرس را از طريق آدرس‌هاي موجود در برنامه Outlook انتخاب كنيد. چاپ عالي تنظيمات پيش‌فرض Word به گونه‌اي است كه مي‌تواند كپي‌هاي متعددي از يك ليبل را بر روي كل يك ورق مخصوص برچسب به چاپ برسانيد. بسياري مواقع اتفاق مي‌افتد كه ما فقط به يك ليبل تكي نياز داريم و نه به يك ورق پر از ليبل‌هاي يكسان , در اين‌گونه مواقع مي‌توانيد گزينه Singel Label را انتخاب , و سطر و ستوني كه مي‌خواهيد ليبل مورد نظر بر روي برچسب در آنجا به چاپ برسد را برگزينيد. اين شيوه زماني مورد استفاده قرار مي‌گيرد كه قبلا بارها از ورق برچسبتان استفاده كرده باشيد و در نتيجه بخش‌هايي از آن در حال حاضر فاقد كاغذ ليبل باشد.البته در اين حالت لازم است جهت ورود كاغذ به چاپگر را به خاطر بسپاريد تا مثلا وقتي ليبل خود را در ستون سوم , سطر چهارم چاپ مي‌كنيد ناگهان سر از ستون و سطر ديگري در نياورد , من معمولا اگر كاغذ علامت مشخصه‌اي نداشته باشد , به صورت دستي يك فلش كوچك بر روي آن رسم مي‌كنم تا بتوانم جهت ورود كاغذ را تعيين نمايم. Word براي اكثر ورق‌هاي استاندارد برچسب به صورت داخلي الگوهاي پيش‌فرضي را در نظر گرفته است كه در ميان آنها استاندارد ورق‌هاي معروفي مانند Avery نيز مشاهد مي‌شوند. توجه داشته باشيد هميشه از اندازه‌هاي Ayery A4 and A5 استفاده كنيد , چرا كه از اندازه‌هاي استانداردي كه Word به صورت پيش‌فرض براي ورق Avery در نظر مي‌گيرد , مبتني بر استاندارد آمريكايي است و نه انگليسي . اكثر ورق‌هاي معمولي برچسب كدي دارند كه نشان ‌مي‌دهد اندازه آن ورق , معادل اندازه كدام يك از ورق‌هاي Avery است. اما اگر ورق برچسب شما چنين كدي نداشت مي‌توانيد برايdownload ساير اندازه‌ها به سايت [url]http://office.microsoft.templates[/url] آفيس مراجعه نماييد. اگر طرح مد نظر شما در ميان الگوهاي آماده وجود نداشت و يا ليبل‌هاي شما پس Options گزينه New Label را®از چاپ , از لبه ورق برچسب بيرون زدند , در قسمت Lalels انتخاب و اندازه‌هاي ورق مورد نظر خود را به صورت دستي وارد نماييد. البته هنگام وارد كردن اندازه‌ها به صورت دستي امكان انتخاب هر اندازه‌اي را نداريد. مثلا در اين قسمت گزينه‌اي براي تعيين فاصله مابين دو ليبلي كه قرار است كنار يكديگر چاپ شوند , و يا گزينه‌اي براي تعيين حاشيه پايين و سمت راست ليبل‌ها در نظر گرفته نشده است. ولي وقتي اندازه حاشيه بالا و حاشيه چپ برچسب‌ها و هم‌چنين فاصله نقطه شروع برچسب اول و برچسب دوم Vertical Pitch)و Horzontal Pitch) را مشخص كنيد , Word به صورت خودكار مابقي اندازه‌ها را برايتان تعيين خواهد كرد. اگر فقط از ورق برچسب‌هايي در قطع استاندارد Avery استفاده مي‌كنيد مي‌توانيد براي چاپ ليبل‌هايتان از ويزاردي كه در آدرس [url]http://www.avery.com[/url] ارائه شده استفاده نماييد. اين ويزارد در واقع يك Plug-in مخصوص Word 2003 است كه به شما اجازه مي‌دهد بدون ورود به اينترفيس Word اقدام به چاپ ايميل‌هايتان نماييد. فقط كافيست Avery Wizard را اجرا و جزئيات مورد نظرتان را انتخاب كنيد , تا اين برنامه به صورت خودكار برنامه Word را در background به اجرا در آورد. گرچه اين ويزارد كار را كمي ساده‌تر مي‌كند , ولي اگر اندازه‌هايتان كاملا با ورق برچسب منطبق نباشد نمي‌توانيد براي رفع مشكل , اندازه‌هايتان را به صورت دستي تنظيم كنيد. هم‌چنين اين ويزارد صرفا اندازه‌هاي سازگار با Avery را پشتيباني مي‌كند و در برخي سيستم‌ها اگر ليبل‌هايتان را در مكاني غير از موقعيت قرارگيري اولين ليبل موجود بر روي ورق برچسب چاپ كنيد , ديگر نمي‌توانيد مطمئن باشيد كه ليبل شما دقيقا در همان جايي چاپ مي‌شود كه شما خواسته‌ايد. تجهيزات ادغام از جمله روش‌هاي ديگري كه Word براي چاپ ليبل درنظر گرفته , گزينه Mail Merge است كه بيشتر براي چاپ هم‌زمان چندين آدرس متفاوت مناسب است. براي اين‌كه بتوانيد آدرس‌هاي موجود در Outlook را با استفاده از اين قابليت Word به چاپ برسانيد. لازم نيست جزئيات مورد نظرتان را ابتدا از Outlook به‌صورت يك فايل , Export نماييد , ولي اگر قصد چاپ داده‌هاي Excel را داشته باشيد مجبوريد آنها را ابتدا به Outlook وارد Import)) كنيد. هر يك از فيلدهاي رسمي Outlook مي‌توانند تمام اطلاعات مورد نياز شما (مثلا آيا نامه بايد به صورت پيشتاز ارسال شود يا معمولي) را براي استفاده در Mail Mergeدر خود نگهداري كنند.براي اين منظور Mail Mergeرا از منوي Tools Letters &برنامه Word انتخاب و به®amp; Mailing  آنچه از شما خواسته مي‌شود عمل نماييد. طي اين مراحل علاوه بر چاپ ليبل و نامه , حتي مي‌توانيد پرونده‌اي را براي ارسال به افراد مختلف انتخاب و با استفاده از گزينه‌هايي كه در اختيار شما قرار مي‌گيرد كاري كنيد كه در قسمت عنواني هر پرونده به صورت خودكار نام و مشخصات فرد گيرنده به چاپ برسد. اين كار توسط گزينه‌هاي موجود در قاب Task به انجام مي‌رسد و شما مي‌توانيد در مرحله چهارم , آدرس و خطوط مربوط به سلام و احوالپرسي را وارد و يا با كليك بر روي More Items فيلدهاي ديگري را به نامه‌ها يا ليبل‌هايتان بيافزاييد. براي تغيير آنچه Word در فيلدهاي برنامه قرار مي‌دهد مي‌توانيد از كليد Match Fields استفاده كنيد. (اين كليد در ركوئستر گزينه‌هاي ارائه شده در مرحله چهارم قرار دارد). فيلدهاي ادغام مابين << >> قرار مي‌گيرند و اين همان جايي است كه Word جزئيات اختصاصي هر يك از كپي‌ها را در آن پر مي‌كند. چه از گزينه Envelopes and Labels استفاده كنيد و چه از گزينه‌ Mail Marge , در هر صورت آنچه مي‌توانيد به متون خود بيافزاييد بسيار فراتر از صرفا يك آدرس است. با اين روش مي‌توانيد اقدام به چاپ دعوت‌نامه‌هاي شخصي , برچسب سي‌دي‌هاي پشتيبان , علامت شركت , كارت‌هاي تجاري , فهرست غذا , راهنماي گنج‌يابي و خلاصه هر چيزي كه به كپي‌هاي متعدد نياز دارد نماييد , حتي اگر قرار باشد هر كپي دقيقا مانند كپي ديگر نباشد